Ispilua

2018-03-21



Neri etzaizkit inoiz urreztatutako argazki markoak edo ispiluak gustatu, baina hau ikusi nuenean Ahetzeko brokante azokan, oso polita iruditu zitzaidan. Nahiko sinplea da, Louis Philippe estilokoa eta ez du "estrabangantziarik". Eta prezio honean, gainera! Beraz, etxera.

Bazituen kalte txiki batzuk: pipi zuloak, eta gesso leku batzutan galduta zuen. Etxera eraman nuenean ez nion argazkirik atera, garajean txar batzuk, baina ikusi daiteke konpondu aurretik nola zegoen.




Ispilua kendu eta markoa EGOLIra eraman nuen eta bertan Ainhoak kontatu zidan horrelako ispiluen istorioa. Altzariak, ispiluak, markoak urrestatzen ziren urre trinkoaren itxura emateko. Baina imaginatu marko oso bat urrezkoa... 
Baina batzuk itxura bat ematen bazioten, beste batzuk oraindik gehio engainatzen zuten eta urreztatu beharrean, zilarra ematen zioten eta gainetik beste gai bat ematen zioten urre kolorea hartzeko. Nahi eta ezin denean :)

Eta hori aurkitu genuen garbitzen hasi ondoren. Dekapantearekin arinki igurtzi eta urre kolorea joan zitzaion zilar kolorea azalduz, baina oso polita gelditzen zen.



Ikusi daiteke, zikinkeria kendu ondoren, diferentzia. 

Esan bezela, kalte txiki batzuk bazituen eta gesso (igeltsua) pixka batekin eta gero bold (gorrixka koloreko pintura antzekoa) eman eta berria bezela!! Ez nuen urrestatu nahi, eta konponketa gehio egin eztare. Horrela ikusi daiteke urte batzuk badituela!











Mesanotxe baten bigarren bizia

2018-02-24


Nere herrian, beste leku askotan bezela, astean egun bat dago hondatuta dauden, edo nahi ez diren altzariak ateratzeko.
Mesanotxe hau horrela aurkitu nuen lanetik bueltakoan gau batean. Ondo begiratu ondoren, ikusi nuez etzeukala pipirik, kajoiak bere lekuan zeuden eta ondo itxi eta irikitzen ziren. Beraz, garajera.
Denbora dexente egon zen bertan, nola berziklatu behar nuen ondo jakin gabe. Ideiak banituen, baina ezer segururik ez.
Altzaria ez da oso zaharra, 40 edo 50 bat urte. Algomeratua eta txapeatua. Goiko tapa eta kajoiak oso txapa politta zuten, oso beta polittarekin eta pentsatu nuen dekapatu edo lijatu ondoren egurra bistan ustea eta gainontzekoa margotuta, kolore alai batean.

Ideia bai, hori zen, baina hasi ondoren konturatu nintzen ezinezkoa izango zela: zeukan barnizak kristala zirudien, gogor gogorra, eta etzen ezta mugitu ere egiten ez dekapantearekin ez lijarekin, beraz osoa margotzea erabaki nuen.



Lehenik eta behin, aglomeratua puztuta zegoen ixkina batean, noizbait buztita edo, eta kola pixka batekin hura konpondu nuen, sarjenta batzukin.


Kajoiei heldulekuak kendu nizkion eta zulotxoak bete, ez bainituen berriro jarriko. Tapak, ixkina batean, txapa puxketa bat falta zuen eta zulo hura ere bete nuen.


Ondoren, lijatu egin nuen dena, nahiko arinki, ez bainuen barniz geruza dena kentzeko asmorik, baizik eta pintura itsasteko adina nahikoa izango zena bakarrik.

Kolorea aukeratzekoan, jabea izango zenarekin kontsultatu nuen, nere ilobarekin. Etxebizitza alokatu berri du eta bazuen lehen egin nion beste mesanotxe bat, gorria eta estiloa guztiz ezberdinekoa, baina oraingo hau txuriz edo grisez margotuta bikote ona egongo zuteken.
Beste altzari batzutan erabili izan dut chalk-paint deritzakoa eta oraingoan ere hala erabili behar nuen.
Pintura nahiko lehorra zegoen eta urarekin mehetu nuen. Bukaera finagoa izateko aproposa. Hizu esku eman nion eta atzenekoaren ondoren, lijatu egin nuen arinki.



Zegoen bezela uzteko, txuria, xoxoxamarra zegoen eta argizaria eman nion gainetik. Baina ez ohiko argizaria. Beste itxura bat izateko argizaria zilar koloreko pintura pixka batekin nahastu nuen eta brotxa batekin eman nion. Brotxa oso gutxi bustita. 



Diferentzia, nabarmena da argizaria ematen hasi ondoren.


Hankak, goiko partean, zerbait landuta zeuden, beraz han nabarmendu nuen.




Kajoiak barrendik paperarekin forratu nituen. Ez zeuden gaizki, baina horrela txukunagoak gelditu ziren. Helduleku berriak ere jarri nizkien.



Argizaria lehortu ondoren oihal bat pasa, eta listo! Osasunarekin urratu!!!


 





Egongelarako mahaia

2018-01-30


Etxean erreforma egin nuenean, gela bat kendu nuen eta bertan bainugela jarri. Etxe guztian bezela, gela hartan ere lurrean tarima zegoen. Baina komuna berrian ez nuen egurra uzteko asmorik, beraz altxa egin zuten tarima eta aprobetxatu zitekeen egur guztia gorde egin nuen.


Egurra pinua zen eta, nahiz eta berrogei urte baino gehio bazituen, oso egoera onean zegoen, noiz bait pipia izan zuten ohol batzuk izan ezik.

Interneten ikusita nituen mahai pila bat, eta ideia asko neuzkan. Zerbait berezia nahi nuen, eta diseinua egin ondoren aitarekin batera jardun nuen.

Tarima, jakina den bezela, matxinbratuta egoten da, beraz oholak alde baten zuloa eta bestean zulo horretan sartzen den saliente bat zuten. 
Aurreneko gauza, saliente hori kentzea izan zen, mailua eta trentxarekin. Eta tarima lodixamarra zenez, mehetu egin genuen.



Egur guztia prest eduki genuenean, kontratxapatutako base batean jarri behar zen, diseinuari jarraituz. Aurrena kanpoko oholak eta gero barrukaldera betetzen joan ginen.




Eta horrela, dena bete arte.


Lijatzeko garaia. Lehendabizi lija larriarekin (50) eta ondoren finagoarekin (180).



Lehen esan duten bezela, egurra kontratxapatuaren gainean zihoan, beraz ertzak ez ziren oso ondo gelditzen zeuden bezela. Hori konpontzeko Leroy Merlinen erosi nituen altzairuzko tope batzuk eta tirafondoekin jarri genituen. Gero, egurra ondo tapatu eta spray beltzarekin margotu.



Tailerreko lana egina zegoen. Orain, etxean nituen hankak moldatu behar nituen. Hankak, etxean genuen sukaldeko mahai batenak ziren. Duela berrogei urte aitak egindako mahai batenak. Sukaldetik atera eta bolada luze batean (urteetan) ordenagailuaren mahaia bezela erabili nuen, ordenagailu portatila erosi arte. Geroztik han zegoen triste, triste.
Mahaiaren tapa aglomeratua zen, formikarekin tapatua, baina hankak haritzazkoak ziren. Eta ez nituen bota nahi.
Moztu egin behar nituen eta neurria hartu ondoren, zinta bat jarri nuen hanka bakoitzaren bueltan zerrarekin mozteko.



Kosta zitzaiten banan-banan eskuz moztea :) baina lortu nuen!



Margotzea besterik etzen gelditzen. Baino aurretik, pipia zulotxo batzuk tapatu nituen. Margotzeko, Chalk paint deritzana erabili nuen, txuria (Blanco antiguo jartzen du). Oso erraz ematen den pintura da, eta ez da lehenagotik lijatu edo inprimaziorik eman behar. Gero argizaria eman eta kitto.



Lija fin fin batekin igurtzi, ertzak pixka bat gastatu eta bukatuta.

Mahia earra geatu da!!








Mahai marrokiarra

2017-12-26

Bidaietatik ekartzen diren oroigarriak horixe dira, oroigarriak. Gustora ekartzen ditugu, etxean nonbait jarriko ditugulakoan. Eta jarri bai, leku bat aurkitzen diegu. Baina denbora pasa ahala, askotan aspertu egiten gaituzte.
Mahai honekin horrela gertatu zen.



Nere ahizpak ekarri zuen Marokotik eta berak nahikoa ikusi ondoren neri eman zidan. Egongelan eduki nuen denbora batez, eta gero gorde egin nuen. Mahai hauek ez dira oso egonkorrak izaten eta ondotik pasatzen nintzen bakoitzean ikutu eta hankaz gora bidaltzen nuen.

Urteen poderioz metala ilunduta zegoen, ia ez ziren koloreak nabaritzen eta itsusia zegoen. Hankak kolore originala zeukaten, gorrixka, eta ez oso polita.



Hankak ez nituen dekapatu, baizik eta lijatu, oso arinki.



Eta goiko bandeja garbitzeko altzairuzko lana erabili nuen. Igurtzi eta igurtzi eta hasierako koloreak ateratzen hasi ziren: kobrea, latoia. Itxura ona hartzen ari zen.







Hankak Chalk paint delakoarekin margotu nituen, eta listo. Bere lekuan jartzeko prest zegoen.


Etxean erreforma egin ondoren aurkitu diot leku berri bat, eta hor ez du lurrera joateko arriskurik.